Pantheon

In verlangen, schrijft hij, daar wil ik verblijven.
De einders van de kamer schommelen, als een verborgen horizon
voor grenzeloze nachten van gedachten in getijdenboeken schrijven.
Bij ochtend geborgen in alkoofgordijnen, bij avond weer zijn pantheon.

Zij is gemaakt van zuiden en van zijde. Ze warmt op hem toe.
Gul gooit zij haar ramen open, ze waait zo blond en bitterzoet.
In haar zog verrijzen wereldsteden. Zij is zuinig leven moe.
Dient men honger niet te voeden, zoals men dorst ook laven moet?

Hij zoent de zomer van haar lippen, waar hun minnen zich ontluikt.
Gedragen door zijn schoot zal zij in wolken tronen
tot zijn huid als haar huid ruikt,

ze zich voor altijd kwetsbaar kunnen tonen.
Zoals zij in zijn armen als onder een deken duikt,
van zijn hart haar huis maakt en zegt: “Hier. Hier wil ik wonen.”

 

Elysium

Het was ver van verleden wereldrijken, hun heersers
en hun gelijk, dat wij voor eeuwig verbonden raakten.
Onvermijdelijk levend in hartslag van elkaar, waar
wij week en warm waren onder het beschermend licht van de maan.

Laat gij mij hier nu achter? Verbannen in dit donkere slijk,
in littekens van slagvelden waar verlaten mannen
gestorven zijn, terwijl zij in gedachten schreeuwden om
de zachte armen waarin zij wouden onder gaan?

Kom naar huis, Josephine, verwerp je verraad.
Je draagt juwelen die de mijne niet zijn. Gisteren
waren onze verloren zielen nog vervlochten.

Kom naar huis; je slaapt in een bed dat het mijne niet is.
Zo wij gescheiden zijn, verblijven wij in ballingschap  
van de Elyseïsche velden waar ik zo voor heb gevochten.

Labyrint

Er lopen lege mensen over lege straten en pleinen;
ze schuiven als glazen geesten door mijn doorzichtige verhalen.
Ik laat ze in mijn onzichtbaar geschreven stad verdwijnen
tussen spiegelpaleizen, blind in labyrinten verdwalen.

Ze zien in gelijmde scherven hun onvermijdelijk lot verschijnen,
honderdmaal door licht gebroken, in ontelbare fractalen,
in de figuren die naar hun handen graaien, in holle refreinen
die zij door mijn waan gedwongen moeten herhalen.

Maar hen bevrijden doe ik niet, want tussen droom en daad
staan wetten in de weg en praktische bezwaren;
ik kan geen wereld tekenen waarin ook jij dan niet bestaat,

waarin mijn pen niet geleden leed moet evenaren,
waarin mijn schrijven nooit meer over gaat
maar waar ik dat niet langer moet verklaren.

 

 (stijloefening naar 'Het Huwelijk' van Willem Elsschot - atelier 16/11)

Sonnet voor Kundera

Mijn vinger streelt langs de regels van het boek,
als een strijkstok die sereen, in  
het verlengde van de stilte,
het zingen van zijn stem opzoekt.

Aan wie moet ik nu vragen waarom ik ooit geboden werd
een onbestaand licht te willen dragen,
te jagen op dagen van alle nacht ontdaan, in die
ondraaglijke lichtheid van mijn eigen bestaan?

Het leven is elders, zo las ik,
wat je zoekt, is wat je nog niet ziet.
In hoop zit geen troost. Liefde is waanzin, of ze is niet.

Zijn gesloten ogen als een gelezen boek. Hij sprak:
“Ik zit onder water en het kloppen van mijn hart
veroorzaakt kringen op het oppervlak.”

 

 

(bij het overlijden van Milan Kundera, 11-07-2023)