Labyrint

Er lopen lege mensen over lege straten en pleinen;
ze schuiven als glazen geesten door mijn doorzichtige verhalen.
Ik laat ze in mijn onzichtbaar geschreven stad verdwijnen
tussen spiegelpaleizen, blind in labyrinten verdwalen.

Ze zien in gelijmde scherven hun onvermijdelijk lot verschijnen,
honderdmaal door licht gebroken, in ontelbare fractalen,
in de figuren die naar hun handen graaien, in holle refreinen
die zij door mijn waan gedwongen moeten herhalen.

Maar hen bevrijden doe ik niet, want tussen droom en daad
staan wetten in de weg en praktische bezwaren;
ik kan geen wereld tekenen waarin ook jij dan niet bestaat,

waarin mijn pen niet geleden leed moet evenaren,
waarin mijn schrijven nooit meer over gaat
maar waar ik dat niet langer moet verklaren.

 

 (stijloefening naar 'Het Huwelijk' van Willem Elsschot - atelier 16/11)

Stilte

Er zat geen eind aan hun verhaal
dat zij gestopt was te vertellen,
geen vragen die hij nog kon stellen,
geen publiek meer in de zaal.

Zij was opgestaan, weggegaan, toonde hem haar rug.
Hij aanriep al zijn goden haar te straffen voor haar daden,
ze had hem voor het laatst verraden,
stiekem van zijn bloed gedronken als een hongerige mug.

Ze nodigde hem nochtans opnieuw met vragen in haar ogen
die moesten dammen bouwen voordat er tranen kwamen,
of hij nog dacht aan hen te samen,
misschien was zijn afkeer al vervlogen.

Hij leerde gauw een nieuwe taal,
begon papieren te verbranden,
kwetste zich aan beide handen,
plukte zijn gouden ganzenveren kaal.

Maar haar die brief schrijven, deed hij niet, want tussen droom en daad
staan wetten in de weg en praktische bezwaren
en de bittere inkt van de laatste jaren
die niet vertellen wat er werkelijk staat.

De postbode viste haar uit zijn bevroren tas
folders en boekjes om liefde te kopen,
rekeningen om eindjes aaneen te knopen
en de stilte van een brief die er niet was.

 

 naar ‘Het Huwelijk’ van Willem Elsschot  - (Schrijfatelier 09/11/2023)