“Ontsteek het vuur. Zing het
lied.”, zo eindigde ik een jaar geleden mijn nieuwjaarsbrief. Met een
welgemeende aansporing om 2025 opnieuw van binnenuit te beleven. Ik nam me voor
om het jaar van Prometheus te animeren. Een jaar van vuur, verbondenheid, creativiteit
en essentie. Vandaag is het tijd om even een tussentijdse evaluatie te maken en
ik kan u alvast vertellen dat ik deze keer geen boutade, slogan of envoi heb
klaarzitten.
Het is nog 10 dagen voor oudjaar,
wanneer mijn lief me vorige week de vraag casual in de schoot werpt: “Wat wens
jij jezelf voor volgend jaar?”. Ik moet haar het antwoord schuldig blijven. Geen
idee. Niet door gebrek aan vooruitzicht, maar vanuit een absolute luxe dat de
modaliteiten van mijn leven van het afgelopen jaar al een uitgekomen wens
lijken. Een jaar waarop ik met ontzettend veel dankbaarheid kan terug kijken. Prometheus
lijkt zijn werk te hebben gedaan. Ik draag hem sinds deze zomer voor altijd op
mijn linkeronderarm. Misschien daarom …
De vlam die hij nu voor altijd in
zijn rechterhand voor mij uitdraagt is een fijne keep-sake aan het afgelopen
jaar. Licht en warmte. Ze hebben me te vaak ontbroken het voorgaande decennium
om ze te kunnen delen. Aangestuurd door een grote honger naar wat ik dacht dat
het leven mij verschuldigd was, of welk potentieel het leven voor mij achter
hield, raakte ik meer dan eens verdwaald in de vele veelheden die er rondom ons
bestaan. Ik wist zelf niet eens waarnaar ik op zoek was, maar er zat een onrust
die de motor van die honger draaiend hield.
Vandaag is die onrust er niet meer. Wijsheid komt met de
jaren. Mijn kinderen worden ouder en mijn ouders worden oud, en ik zie nu veel
duidelijker wat het potentieel van het leven is dat ik wil uitdragen. De oppervlakkige
veelheid van het leven ruil ik vandaag graag in voor een terugkeer naar de kern.
Ik ben er bijna 50. Het is tijd. En dat deed ik het afgelopen jaar heel bewust:
ik verkleinde moedwillig mijn cirkel om de essentie opnieuw te vinden. Ik zocht
en vond haar dit jaar in de omhelzing van mijn lief en mijn kinderen, in het delen
van al mijn liefdes en passies met hen, in de rust van het afzweren van die
dwingende sociale “fear of missing out”, in het loslaten van de ridicule prestatiedruk
die op ons gelegd wordt op ons werk door opnieuw minder uren op te nemen, in het
negeren van alle dramatiek waar ik te oud voor ben geworden, in het lezen en
voorlezen van boeken en het bezoeken van expo’s en musea, in het luisteren naar
mensen die het beter weten in de fenomenale gesprekken van “Zwijgen is geen
optie” die ik iedereen wil aanbevelen te ontdekken, in de wonderbaarlijk mooie zomerroadtrips,
zowel met familie als met vrienden, op zoek naar waardevolle lessen uit heden
en verleden.
Ik zocht en vond dit jaar rust, wijsheden
en waarheden in de connectie met mijn dochters; enthousiast kijkend vanop de
zijlijn van het sportveld, de dansvloer of bij het podium waarop zij hun talenten
ontdekken en ontwikkelen, ik zocht en
vond ze in Reinaard van Lanoye en op de krakende vinylplaten van Bon
Iver. Ik vond ze in het delen van mijn poëzie met steeds meer mensen in de
warme thuis die mijn WoordenZoofamilie me biedt, in Vertel nog eens over de
wolven van Ingmar Heytze en in mijn tranen bij Brel van Anne Teresa
de Keersmaeker, in de ganzenveren van Goethe die ik in Weimar zag en in het delen
van zo veel muziek met zo veel mensen op dansavonden en -feestjes op zomeravonden
in mijn thuisstad, in Alkibiades van Pfeijfer, in Khoros van Berlinde de
Bruykere en Nachtreis van Hans Op de
Beeck, in Gstaad van Grunberg en in het Bob Dylan-concert van Cat Power in het
Cirque Royal.
Ik merk nog beter dat waardevol leven zich dicht bij huis afspeelt,
waar ik mijn dochters kan leren dat er een veilige wereld bestaat waarin ze veilig
kunnen leren grenzen verleggen en waar ik mezelf ondertussen ook mag
onderdompelen in hun blije wereld, waar ik zelf blijvend kan leren en genieten van
hun plezier, van het spelende kind dat volop de wereld ontdekt en van hun zo
kostbare naïviteit, een thuis waar ik het privilege geniet om getuige te mogen
zijn van het creatieve proces van mijn lief, de kunstenaar en waar ik me mag
omringen met mooie mensen op diners met nieuwe en oude vrienden, momenten van
plezier met mijn echte broers en mijn Tienen-broers.
Je moet ook niet ver reizen om unieke plekken te vinden om unieke lessen van
het leven te voelen. Ik voelde ze dit jaar in de Bruder-Klaus-Fieldkapelle in
Mechernich, in de zonsondergang op het keienstrand van Ault, in rechtzaal 600
van het Paleis van Justitie in Neurenberg en in de historische kleiputten bij
La Borne, in de sereniteit van de Wartburg, in mijn eerste bezoek aan de Nôtre-Dame
van Parijs, in de picknick op de regenachtige velden van Azincourt en in de
verschroeiende stilte in Buchenwald. Ze waren voelbaar diep onder de grond in
de Carrière van Wellington in Atrecht en in de wondermooie eenvoud van La
Piscine in Roubaix.
Ik hoop dat ik de sleutel heb gevonden. Dat ik voor dit
jaar gewoon mag wensen: “Opnieuw een jaar met zoveel schoonheid in mensen,
momenten en plaatsen. Opnieuw een jaar in zachtheid.” Zachtheid is liefde. Dat
lijkt de sleutel te zijn geweest dit jaar. Een sleutel die in tegenstelling tot
vroeger geen symbool meer is voor wat op slot kan, maar voor het leven dat ik eindelijk
kon openmaken.
Het zal geen toeval heten dat toen ik in het najaar van 2025 uitgenodigd werd
om een muurschildering te schrijven naar aanleiding van Galerie Stockmans in
Tienen, dat ik koos voor enkele verzen uit het gedicht Drasland ’25 dat
ik schreef in aanloop naar dat project: “Wij zullen zeldzaam zijn als een huis
dat rijmt, waar wij onze dromen delen, waar wij toekomst op nieuw weefsel
borduren, als hiërogliefen op daarvoor herbestemde muren.” Het einde van dat gedicht
staat niet op de muur geschilderd, maar misschien schilder ik de eindverzen
hier graag om mijn brief voor jullie af te sluiten:
“Stop gerust met zoeken wanneer het er niet meer toe doet. Niet omdat je alles
al hebt gevonden, maar omdat je niets nog vinden moet.”
