Wildernis

Ik hoor je stem in echo’s,
gebarsten maar verbeten,
vanuit de verte,
vanuit een leegte
als van schepen die de zee verlaten weten.

In echo’s,

in flessenpost in de onzekerheid van oevers
van het middernachtmeer; daar
in penseelvegen, als olie op water,
drijft de maan de zwaan achterna
en even onbewogen,
kring jij bij mij vandaan.

In echo’s;

Mag ik je vertalen
in mijn wildernis van woorden, want
dit laat zich niet herhalen. (x3)

Echo

Treed binnen en vind mij, gelouterd,
onder het geweld van deze gewelven. Kijk
hoe het kathedraallicht verdwaalt in schemering
van verlaten altaren en naar aarde gedwongen lijkt,
om daar te boeten,
vervlochten met de stilte van geprevelde gebeden,
zoals woorden elkaar ook zacht opzoeken  als ze
samen een gedicht torsen moeten.

Wat zijn wij, dan een gedeeld ogenblik in deze schemer van tijd,
in de arduinen mensenzee waarin wij staan?
Wat zijn wij, dan het kortstondig samenvloeien van stromen
die heel even, als bij toeval, schuivend dezelfde kant opgaan?

Ik ben gewichtsloos.
Geen vertrek, geen afscheid zal mij hier nog kwetsen.
Geen angst dat ik in
schaduw van eenzaamheid verdwijn.
Ik ben in dit leven, van liefde zo geschrokken
dat ik voor hartzeer
nooit bang meer hoef te zijn.

Een echo ebt uit de doopvont.
Stille stappen vanwaar
jouw laatste stap
nog
stond.

 

 

Juweel

Van een verloren leven
knoopt ze eindjes aan elkaar;
verleidelijk behoedzaam
als ging het om breekbare linnen lijnen
van een ijdel lichte ochtendjas.
Haar aarzelen etaleert haar schaamte: ze heeft
geen benul van wat de dag van haar nog vraagt.

In de spiegel waakt de stilte; het huis raakt
haar huid niet meer. Ze ontbreekt.
Ze werd het verdriet dat ze zo onwetend adverteert
in het bespottelijk juweel van haar dwaling
dat ze trots nog
aan haar handen draagt.