Reis

“Vandaag gaat Jan* sterven.”
Het nieuws struikelt de tafel over,
over-valt mij, een sinistere
dan de meer gerodeerde formule:
“Wist je, Jan is gestorven. Gisteren.”

Ben ik te weinig gewend aan de kalender waarop
een afspraak met de dood geschreven staat, samen
met de dokter en de pastoor?
In welke kleur noteer je die daarop? En gebruik je daar dan
hoofdletters bij, of zet je daar een uitroepteken voor?

Ben ik nog te weinig gewend dat wij, 
ons op de dood mogen beroepen en 
als het óns uitkomt – en niet hem -, 
wij de dood ter dienste mogen roepen?
Net zoals Jan dat vandaag doet.

Ik wou er iets over schrijven, maar 
op de ovenklok is het net 16u00 geweest.
Bon voyage, Jan.
Het ga je goed.

Chimaera

Als de verboden zucht, gun ik me jouw naam, in mijn ademloze ascese,
en zo ben jij er, zoals ik ook een arm heb, om te blijven.
Ik probeer je leugens nog steeds, tevergeefs, te herschrijven en
blijf je bedrog herlezen en herlezen en herlezen.

Blind tastend, als in mist, naar richting van dit onzichtbaar spoor.
Er is geen stilstaan in het leven, er zijn geen haltes voor deze trein:
wat was is al verdwenen en niemand weet wat nog zal zijn.
Ik zie alleen gebroken harten, maar misschien dienen die wel daarvoor.

Jij hoort bij mij, zoals krakend onweer bij de lente,
zoals het litteken bij de wonde, zoals berouw pas na de zonde.
Als verlies bij liefde, in geliefden verloren en nooit meer hervonden,
evident als romantiek van lang vergeten filmfragmenten.

Of je ze nu huilt doorheen donkere dagen of onder de helwitte maan:
in wiens huid kan jij je koortsdromen nog krassen?
Wie een nieuwe ochtend wil, moet eerst zichzelf verrassen;
omheen jouw naakte rug, in een ander bed, kan ik mijn armen niet slaan.

Als de verboden zucht, gun ik me jouw naam, in mijn ademloze ascese,
en zo ben jij er, zoals ik ook een arm heb, om te blijven.
Ik probeer je leugens nog steeds, tevergeefs, te herschrijven.
Blijf je bedrog herlezen en herlezen en herlezen.

Echo

Treed binnen en vind mij, gelouterd,
onder het geweld van deze gewelven. Kijk
hoe het kathedraallicht verdwaalt in schemering
van verlaten altaren en naar aarde gedwongen lijkt,
om daar te boeten,
vervlochten met de stilte van geprevelde gebeden,
zoals woorden elkaar ook zacht opzoeken  als ze
samen een gedicht torsen moeten.

Wat zijn wij, dan een gedeeld ogenblik in deze schemer van tijd,
in de arduinen mensenzee waarin wij staan?
Wat zijn wij, dan het kortstondig samenvloeien van stromen
die heel even, als bij toeval, schuivend dezelfde kant opgaan?

Ik ben gewichtsloos.
Geen vertrek, geen afscheid zal mij hier nog kwetsen.
Geen angst dat ik in
schaduw van eenzaamheid verdwijn.
Ik ben in dit leven, van liefde zo geschrokken
dat ik voor hartzeer
nooit bang meer hoef te zijn.

Een echo ebt uit de doopvont.
Stille stappen vanwaar
jouw laatste stap
nog
stond.

 

 

Juweel

Van een verloren leven
knoopt ze eindjes aan elkaar;
verleidelijk behoedzaam
als ging het om breekbare linnen lijnen
van een ijdel lichte ochtendjas.
Haar aarzelen etaleert haar schaamte: ze heeft
geen benul van wat de dag van haar nog vraagt.

In de spiegel waakt de stilte; het huis raakt
haar huid niet meer. Ze ontbreekt.
Ze werd het verdriet dat ze zo onwetend adverteert
in het bespottelijk juweel van haar dwaling
dat ze trots nog
aan haar handen draagt.