Reis

“Vandaag gaat Jan* sterven.”
Het nieuws struikelt de tafel over,
over-valt mij, een sinistere
dan de meer gerodeerde formule:
“Wist je, Jan is gestorven. Gisteren.”

Ben ik te weinig gewend aan de kalender waarop
een afspraak met de dood geschreven staat, samen
met de dokter en de pastoor?
In welke kleur noteer je die daarop? En gebruik je daar dan
hoofdletters bij, of zet je daar een uitroepteken voor?

Ben ik nog te weinig gewend dat wij, 
ons op de dood mogen beroepen en 
als het óns uitkomt – en niet hem -, 
wij de dood ter dienste mogen roepen?
Net zoals Jan dat vandaag doet.

Ik wou er iets over schrijven, maar 
op de ovenklok is het net 16u00 geweest.
Bon voyage, Jan.
Het ga je goed.

Genoeg tijd

Er is genoeg tijd om te dichten,
om te zwoegen, zwichten, zweten,
om taal geboren te weten en scherp
aan te leggen. Wikken en wegen,
wat je wil zeggen.
Genoeg tijd om te dralen, en
stop en start je verhalen, verdwaal maar
in wijzerzin, duik de toekomst in,
er is nog een minuut na de laatste.
Seconden die haasten om de grote wijzer
in te halen,
in te schalen;
vele kleintjes maken één groot.
Vele graantjes in één brood.
Vele levens maar slechts één dood.

Er is genoeg tijd om te sterven,
in de schors je naam te kerven,
om te krassen in je huid,
om te passen in je huis,
om nog éénmaal om te kijken naar de
ogenschijnlijk lege blikken.

Er is zeker genoeg tijd om te zuchten,
om de brug te slaan,
op vlucht te gaan,
om in herfstkleuren neer te vallen,
het afscheid goed weids te vergallen,
om spoed en nijd het rouwbed uit te knallen.

Het licht mag uit, sla de lakens open,
ik kom er stervend uit gekropen.
Er is genoeg tijd om te vertrekken, de stijve benen
laatst te strekken, het gemekker finaal nog eens te nekken.
Het gehuil uit het rouwbekken verstilt;
de komst was hard,
het vertrek is mild,
mijn levenshonger is gestild.
Na alles wat je van me vroeg;
geloof me maar,
er is nog altijd tijd genoeg.

(8 minuten free-writing, schrijversatelier 01/12/22)