Echo

Treed binnen en vind mij, gelouterd,
onder het geweld van deze gewelven. Kijk
hoe het kathedraallicht verdwaalt in schemering
van verlaten altaren en naar aarde gedwongen lijkt,
om daar te boeten,
vervlochten met de stilte van geprevelde gebeden,
zoals woorden elkaar ook zacht opzoeken  als ze
samen een gedicht torsen moeten.

Wat zijn wij, dan een gedeeld ogenblik in deze schemer van tijd,
in de arduinen mensenzee waarin wij staan?
Wat zijn wij, dan het kortstondig samenvloeien van stromen
die heel even, als bij toeval, schuivend dezelfde kant opgaan?

Ik ben gewichtsloos.
Geen vertrek, geen afscheid zal mij hier nog kwetsen.
Geen angst dat ik in
schaduw van eenzaamheid verdwijn.
Ik ben in dit leven, van liefde zo geschrokken
dat ik voor hartzeer
nooit bang meer hoef te zijn.

Een echo ebt uit de doopvont.
Stille stappen vanwaar
jouw laatste stap
nog
stond.

 

 

Nachtbloem

Er is een bloem die ’s nachts bloeit. In het kille
witte maanlicht, helder en vol zuurstof. Gitzwart
vouwt haar kroon zich open, kwart voor kwart
na middernacht. Ze ademt lege lucht, in mythische idylle,

laaft zich aan mistroostige regen, de winter ter wille.
Glans van fluweel in ijskristallen waarin mijn hart
weerspiegelt, fluisterend verhaalt  en verstart.
In haar doornen ranken dromen waarin tijden verstillen.

Zij groeit op trappen van bedevaartkerken.
Uitgesleten, gebarsten door pelgrims vermoeid
boete slaand, handen op het hart en niet meer bolwerken

wat zij aan zonden dragen, hun zinnelijk hunkeren verschroeid
aan aardse idolen waarvan ze het voetstuk lieten brandmerken.
Ik plukte haar, beminde haar, verslond haar tot zij was uitgebloeid.