Echo

Treed binnen en vind mij, gelouterd,
onder het geweld van deze gewelven. Kijk
hoe het kathedraallicht verdwaalt in schemering
van verlaten altaren en naar aarde gedwongen lijkt,
om daar te boeten,
vervlochten met de stilte van geprevelde gebeden,
zoals woorden elkaar ook zacht opzoeken  als ze
samen een gedicht torsen moeten.

Wat zijn wij, dan een gedeeld ogenblik in deze schemer van tijd,
in de arduinen mensenzee waarin wij staan?
Wat zijn wij, dan het kortstondig samenvloeien van stromen
die heel even, als bij toeval, schuivend dezelfde kant opgaan?

Ik ben gewichtsloos.
Geen vertrek, geen afscheid zal mij hier nog kwetsen.
Geen angst dat ik in
schaduw van eenzaamheid verdwijn.
Ik ben in dit leven, van liefde zo geschrokken
dat ik voor hartzeer
nooit bang meer hoef te zijn.

Een echo ebt uit de doopvont.
Stille stappen vanwaar
jouw laatste stap
nog
stond.

 

 

Vandaag hervind ik mijn stem

Vandaag hervind ik mijn stem,
begeef me opnieuw op het pad
waarvan ik, door mijn zoeken,
het spoor bijster was geraakt.
Verlegen om de nevels waarin ik verdwaalde,
waar ik alleen voor jou verscheen, maar
waarin jij voor mij verdween.
Elke dag nog duw ik doorheen die mist,
voor jou en je vermaak.

Verdriet bleek een gesel, tijdloos en puur,
die als een loden laken de dood verhult,
net zoals jouw masker verzweeg
hoe jij uniek voor mij wou zijn.
Vandaag veranker ik mijn woorden,
steeds schipperend
tussen de oever en het laken.
Maskeer jij nog steeds de schijn?

Wat ik bij mijn laatste kans zeggen zou:
Al kost het mijn ziel, mijn hart is voor jou.

Ik zie je naam, gegrift voor mijn ogen,
als een dansende vlam, als het wonder
dat nog kan, het wonder dat jij zuurstof gaf: je zei
dat alles steeds ook wederkeert.
Na alles wat ik had gezien, was er
nooit iemand als jij. In mijn twijfel:
in mijn ene hand de hoop, in de andere het harnas.
En daar komt alles nu op neer.

Wat ik bij mijn laatste kans zeggen zou:
Al kost het mijn ziel, mijn hart is voor jou.

 

 (vertaling van "I know how to speak" - Manchester Orchestra)