Elysium

Het was ver van verleden wereldrijken, hun heersers
en hun gelijk, dat wij voor eeuwig verbonden raakten.
Onvermijdelijk levend in hartslag van elkaar, waar
wij week en warm waren onder het beschermend licht van de maan.

Laat gij mij hier nu achter? Verbannen in dit donkere slijk,
in littekens van slagvelden waar verlaten mannen
gestorven zijn, terwijl zij in gedachten schreeuwden om
de zachte armen waarin zij wouden onder gaan?

Kom naar huis, Josephine, verwerp je verraad.
Je draagt juwelen die de mijne niet zijn. Gisteren
waren onze verloren zielen nog vervlochten.

Kom naar huis; je slaapt in een bed dat het mijne niet is.
Zo wij gescheiden zijn, verblijven wij in ballingschap  
van de Elyseïsche velden waar ik zo voor heb gevochten.

Sonnet voor Kundera

Mijn vinger streelt langs de regels van het boek,
als een strijkstok die sereen, in  
het verlengde van de stilte,
het zingen van zijn stem opzoekt.

Aan wie moet ik nu vragen waarom ik ooit geboden werd
een onbestaand licht te willen dragen,
te jagen op dagen van alle nacht ontdaan, in die
ondraaglijke lichtheid van mijn eigen bestaan?

Het leven is elders, zo las ik,
wat je zoekt, is wat je nog niet ziet.
In hoop zit geen troost. Liefde is waanzin, of ze is niet.

Zijn gesloten ogen als een gelezen boek. Hij sprak:
“Ik zit onder water en het kloppen van mijn hart
veroorzaakt kringen op het oppervlak.”

 

 

(bij het overlijden van Milan Kundera, 11-07-2023)