Vandaag zag ik een dame vechten
tegen alle elementen en een halve kilo zwaartekracht.
Je lacht, maar
weinig houd ik vast,
(mijn stuur toen ik haar zag)
zoals zij, twee vuisten, aan haar volgeladen winkelkar.
Een stormram, zij,
die een storm temmen kan,
die de zondvloed keren doet,
die de ringweg over moet.
Een welbespaakte fietser duikt op uit de gracht
Zij sluist haar ogen fijn;
die gaat zijn peren zien.
Ze stooft op rozenrode sloffen
Poire Belle Hélène.
Er woont een oude dichter in de straat,
net om de hoek
als een enjambement,
in een krakend huis van perkament
waar hij in het midden van zijn week,
in de badkamer bijvoorbeeld,
zoekt hoeveel nieuwe oude woorden hij nog kent.
Doorheen het avondraam debiteert hij
aan toondove marktkramers honderd ongelezen gedichten
met zijn handen op zijn rug
zoals grootouders dat doen, zichzelf vasthouden,
wanneer ze hun kleinkinderen uitwuiven en dan
onzichtbaar terugkeren op hun zondagse passen,
pantoffelzacht, in de stilte van de
aangesneden taart die binnen onaangeroerd nog wacht.
Hij schrijft over het verwelken van bloemen en
over welke mensen hij ruïnes noemt,
vroeger was hij beroemd, hij telt de kelken
waaruit zijn gelauwerde woorden stroomden,
gestrooid voor leeftijdsgenoten,
schreef hen een grafrede die hij zelf niet wou.
Er is geen tijd dan ouder worden.
Epiloog
Er vallen stenen in de kerktuin, wanneer ik er
kniediep, mijn rivier delf.
Stoot op de bedding van zijn skelet, zijn
stapstenen staan nog steeds waar hij ze heeft gezet .
Ik waad doorheen zijn verleden:
De rivier heeft geen datum.
De rivier heeft geen schaduw.
De rivier heeft geen reden.
Er staat een glazen trap
in de Vlaamse
schuur van de Moeren.
Op blote voeten, als
loopt ze op lucht,
ontkleedt zij zich
trede per trede
tot op haar
contouren,
tot zij zich evenwijdig aan diep gereden karrensporen
bij de aarde voegt.
Daar gedijt zij,
omarmd door haar aanleg
om ademloos te ademen,
als klei in klei.
Zo omhelst ze mij,
tijdloos,
als een kunstwerk.
Het is krokusmaandag.
De zon rijst in
vrieskoublauw.
Straks verruilen
wij het leven binnen
voor het leven
buiten.
Mijn boek is uit
en
ik rommel wat
verleden uit de kast,
met één voet die
vastberaden voor de ander past,
als mevrouw Verona op pad
op de keerzijde van het laatst
omgeslagen blad.
Ik blaas wolken in
de ochtend en
probeer te verwoorden
en verzinnen
wat Dimitri
Verhulst zou zeggen
van de kermis in
mijn stad.
Zijn er nog mensen die ’s Gravenhage zeggen?
Het regent in Den
Haag.
Met één hand kan
je een paraplu
voor tweeën
dragen,
dus benen wij dicht
bij elkaar en laten de stad achter ons
in striemende penseelregen vervagen.
Geef mij je jas.
Laat je ogen
wennen aan het donker
door de
interbellum ramen.
Kijk wij hebben
dezelfde schaduw.
Hier houden
mensen mensen bij de hand,
en in één lijn
vallen wij samen.
Zo gebeurde het dat
wij
zomaar op zondag,
op een steenworp van Stadhouderslaan
zand tussen de tenen,
ingekaderd en bevrijd,
op het verlaten strand van Spilliaert gingen staan.
Strand bij maanlicht (1908) - Léon Spilliaert