Strand

Zijn er nog mensen die ’s Gravenhage zeggen?
Het regent in Den Haag.
Met één hand kan je een paraplu
voor tweeën dragen,
dus benen wij dicht
bij elkaar en laten de stad achter ons
in striemende penseelregen vervagen.

Geef mij je jas.
Laat je ogen wennen aan het donker
door de interbellum ramen.
Kijk wij hebben dezelfde schaduw.
Hier houden mensen mensen bij de hand,
en in één lijn vallen wij samen.

Zo gebeurde het dat wij

zomaar op zondag,
op een steenworp van Stadhouderslaan

zand tussen de tenen,

ingekaderd en bevrijd,

op het verlaten strand van Spilliaert gingen staan.

 

 

Strand bij maanlicht (1908) - Léon Spilliaert

 

 

Aap - A Confrontation at the Zoo

“Weet je nog? Uffington?”
Ik strijk de lijn opnieuw
van haar rug.
Kalkwit.
Als van een lichaam in een landschap
dat het mijne is.

“Waar kijkt hij naar?”
Zij ziet gebakken lucht en rommelmarkten.
Ze wijst dat ik ook zo staar:
“Onbewogen en gemaquilleerd als dit ontheemde kind.”
Haar hand beroert Voorlinden.
“Als deze aap.”

Aan mijn voeten is ze een hinde.
als een rotsschildering.
Zij laat de tijd verstrijken.
De primaat zit zwijgend achter glas,
net als wij,
waar wij dan weer naar kijken.

 

 

The Monkey, 2023, Michael Borremans