Pentimenti

Ik heb niets meer te vertellen.

Ik overschilder de deur tussen dag en duisternis
waarachter enorme

woordengolven stormen.

Zo zandloper ik mezelf
naar die stilte die stilte mijdt;
wijs in het niets meer willen weten,
omdat elk denken tot meer denken leidt.

Geluk is te leven in die rust,
in diezelfde onderhuidse woorden

waarmee jij tot mij spreekt
over grote kleine dingen,
zoals zien hoe maanlicht de parel op mijn nachttafel ontsteekt.

Zoals kijken naar de gratie,
en niet het gemis,
van een hand die een lichaam ontbreekt.

 

Trap

Er staat een glazen trap
in de Vlaamse schuur van de Moeren.
Op blote voeten, als loopt ze op lucht,
ontkleedt zij zich
trede per trede
tot op haar contouren,
tot zij zich evenwijdig aan diep gereden karrensporen
bij de aarde voegt.
Daar gedijt zij,
omarmd door haar aanleg
om ademloos te ademen, 
als klei in klei.
Zo omhelst ze mij,
tijdloos,
als een kunstwerk.

 

Drawing the Landscape

Wit.
De lucht ligt als een besneeuwde akker bovenop het land.
De boer ploegt voren naar de hemel.

In de aarde staat een engel,
blote voeten geworteld in klei,
als een loodlijn,
dwars doorheen de stilte
van een wereld waar geen horizonten zijn.

Ze ontvouwt haar schouders;
haar pasgeboren vleugels tekenen een lichaam
waar een landschap lag.

Zoals zij naar leven reikt,
zo verrijst zij.
Zij overwint en overwintert.
Zij wedijvert niet.

Dit is hoe adem er uit ziet.

 

 

Drawing the Landscape - An Roovers