Dagboek

Ik houd voor haar
een dagboek in waterverfgedichten, van bloemen
bloeiend onder kaarslicht, van hoe zij mij
aan winter warmen leert.

Gisteren schreef ik:
ze neemt me mee naar grasvelden
waarin zilveren wolken bloeien en waar
het woord welkom bloemgewaden draagt.

Gisteren schreef ik:
ze glundert, haar tierig lijf springt uit het bed, 
als uit de tuin der lusten, 
als door het sleutelgat van een schelmenroman.

Ik houd voor haar een dagboek in waterverfgedichten,
over hoe wijze mannen kijken met z’n allen
en knikken: “Het is voor haar dat Troje is gevallen.”

Trap

Er staat een glazen trap
in de Vlaamse schuur van de Moeren.
Op blote voeten, als loopt ze op lucht,
ontkleedt zij zich
trede per trede
tot op haar contouren,
tot zij zich evenwijdig aan diep gereden karrensporen
bij de aarde voegt.
Daar gedijt zij,
omarmd door haar aanleg
om ademloos te ademen, 
als klei in klei.
Zo omhelst ze mij,
tijdloos,
als een kunstwerk.