Rijm op de Daken

De winter schildert het woord winter 
meedogenloos
overheen onze leizwarte daken;
in waarschijn en in spiegels
waarin wij als schaduwen verdwijnen.
Ik word bewogen
zonder het licht te raken.
Je schaakt me doorheen dag en nacht,
als over ijs, 
als over een dambord van inslapen en weer ontwaken.

Ons huis verraadt met schoorstenen adem
waar armen armen verwarmen.
Het legt een melkweg op de nacht
en zacht, als laatste woorden van
een oude dichter, fluistert het
rijm op onze daken

Dagboek

Ik houd voor haar
een dagboek in waterverfgedichten, van bloemen
bloeiend onder kaarslicht, van hoe zij mij
aan winter warmen leert.

Gisteren schreef ik:
ze neemt me mee naar grasvelden
waarin zilveren wolken bloeien en waar
het woord welkom bloemgewaden draagt.

Gisteren schreef ik:
ze glundert, haar tierig lijf springt uit het bed, 
als uit de tuin der lusten, 
als door het sleutelgat van een schelmenroman.

Ik houd voor haar een dagboek in waterverfgedichten,
over hoe wijze mannen kijken met z’n allen
en knikken: “Het is voor haar dat Troje is gevallen.”

Omgevouwen

In winter zit vuur;
in kaarsen, in de haard,
in het branden van onze  wangen.
Haar voeten liggen in de woonkamer,
overheen mijn benen en verlangen,
over mijn gedachten nog het meest.
Ik vind het mooi zoals ze geeuwt als ze boeken leest.
Zij heeft bij mij
een hoekje van het blad omgevouwen
om bij te houden.