Er staat een glazen trap
in de Vlaamse
schuur van de Moeren.
Op blote voeten, als
loopt ze op lucht,
ontkleedt zij zich
trede per trede
tot op haar
contouren,
tot zij zich evenwijdig aan diep gereden karrensporen
bij de aarde voegt.
Daar gedijt zij,
omarmd door haar aanleg
om ademloos te ademen,
als klei in klei.
Zo omhelst ze mij,
tijdloos,
als een kunstwerk.
Wit.
De lucht ligt als een besneeuwde akker bovenop het land.
De boer ploegt voren naar de hemel.
In de aarde staat een engel,
blote voeten geworteld in klei,
als een loodlijn,
dwars doorheen de stilte
van een wereld waar geen horizonten zijn.
Ze ontvouwt haar schouders;
haar pasgeboren vleugels tekenen een lichaam
waar een landschap lag.
Zoals zij naar leven reikt,
zo verrijst zij.
Zij overwint en overwintert.
Zij wedijvert niet.
Dit is hoe adem er uit ziet.
 |
| Drawing the Landscape - An Roovers |
In de lemen laarzen van mijn kindertijd,
gebogen
onder in nevel gehulde gewelven,
snijd
ik mijn bronzen blad
diep
in de donkere bedding waar
ik met
jou mijn toekomst nu kom delven.
Waar
wij ooit eilanden waren,
begraven
wij een verzinkend verleden,
dragen
wij aarde aan om
een
nieuw verhaal te kneden,
om in
vuur
zuurstof voor een nieuwe stad en
een nieuwe adem voor ons
te
smeden.
Wij
spreken niet, maar
wij slaan
elkander gade.
Wij
zijn uit dezelfde klei getrokken.
Eeuwig
handen aan dezelfde spade.
Onontgonnen
als aangespoeld in een nieuwe wereld,
van kwetsbaar ontdekken wat ik omhelzen kan,
verdwaalt mijn hand, op zoek
om de jouwe niet te laten schrikken;
waar we slenteren
met kluiten donkere aarde van uitgestrekte velden,
van gouden halmen graan,
aan onze voeten.
Onbegonnen
hoofdstuk, als in een open boek,
opnieuw bereid een open doek te zijn voor
jouw klei en de
lijnen van zingen van zwaluwen die
na vallen van nacht uit onze dromen nooit meer zijn verdwenen.
Jij bent de barst die, onbezonnen,
in mijn keramieken masker is verschenen.