Pentimenti

Ik heb niets meer te vertellen.

Ik overschilder de deur tussen dag en duisternis
waarachter enorme

woordengolven stormen.

Zo zandloper ik mezelf
naar die stilte die stilte mijdt;
wijs in het niets meer willen weten,
omdat elk denken tot meer denken leidt.

Geluk is te leven in die rust,
in diezelfde onderhuidse woorden

waarmee jij tot mij spreekt
over grote kleine dingen,
zoals zien hoe maanlicht de parel op mijn nachttafel ontsteekt.

Zoals kijken naar de gratie,
en niet het gemis,
van een hand die een lichaam ontbreekt.

 

Gade

In de lemen laarzen van mijn kindertijd,
gebogen onder in nevel gehulde gewelven,
snijd ik mijn bronzen blad
diep in de donkere bedding waar
ik met jou mijn toekomst nu kom delven.

Waar wij ooit eilanden waren,
begraven wij een verzinkend verleden,
dragen wij aarde aan om
een nieuw verhaal te kneden,
om in vuur
zuurstof voor een nieuwe stad en
een nieuwe adem voor ons 
te smeden.

Wij spreken niet, maar
wij slaan elkander gade.
Wij zijn uit dezelfde klei getrokken.
Eeuwig handen aan dezelfde spade.

Schouder

Wat zie je
als je over je schouder kijkt
naar alle tijd die jij verleden wou,
naar in huid gebrande verhalen die jij
vergeten zou?

Wat hoor je
als je over je schouder zoekt
naar geesten van geleden pijn, de
overlevende echo van boomhutverdriet
die uitsterft in een stiltewoestijn ?

Wat voel je,
als je over je schouder droomt,
over paardenstaartbeloftes die verdwijnen?
Het verleden vervangt geen toekomst
waarin wij samen zaten.
Als je over je schouder wacht op warmte,
weet:
het is niet mijn beurt om nu te praten.