Het is krokusmaandag.
De zon rijst in
vrieskoublauw.
Straks verruilen
wij het leven binnen
voor het leven
buiten.
Mijn boek is uit
en
ik rommel wat
verleden uit de kast,
met één voet die
vastberaden voor de ander past,
als mevrouw Verona op pad
op de keerzijde van het laatst
omgeslagen blad.
Ik blaas wolken in
de ochtend en
probeer te verwoorden
en verzinnen
wat Dimitri
Verhulst zou zeggen
van de kermis in
mijn stad.
Er is geen spoor van lente.
Vanop bevroren
klokkentorens
speuren wachters
van Firenze
naar een sein.
Lorenzo droomt de
blauwe vink te dagen.
Ariosto zuigt doelloos
op zijn duim.
Michelangelo, rechtop
in bed gezeten,
heeft geslapen, …
maar de ommekeer bleef uit.
Dante ontzet zacht
zijn fluwelen kap,
onthult ogen diep
en triest,
net als zijn Duitse
dog gehuild.
Er is geen spoor
van lente.
Leonardo ijsbeert
door zijn kamerkooi
en gromt hoe
koppig sneeuw kan zijn.
Raffaelo, door zongebrek
in bad gestapt, houdt
zijn lange zijden
haren rein.
Aretino mijmert …
lente in Milaan,
zijn moeder slaapt op Milanese heuvels.
Er komt nog steeds geen lente aan.
Maar laat ons blijven hopen,
kijk daar,
de deur van Botticelli’s atelier
gaat eindelijk langzaam open.
(vertaling van Botticelli’s “Spring”, Gregory Corso)
‘Ik zie je’, fluister je in zachtblauwe middagwoorden,
je legt je bloemrankharen in mijn schoot. Er zit
vinnig kobalt in hoe je kijkt, als je het bladgoud
van mijn handen op je lenden toont. Onbevangen,
door niets dan zonlicht aangekleed, verken je mijn
schaamteloze dagdromen; golf je elegant rondom
mijn afgevuurde verzen. Waar wij elkaar raken, versmelten
wij, vergrijpen ons aan zinnen van onze zinnelijkheid.
Je spreidt je vervoering, verwijdt mijn einders
langsheen de loodlijnen van je hals, snijdt de barok
uit mijn verzuchten. Je bent puur. Reik je handen
naar wat wij straks morgen noemen. Wentel
en omwentel mij. Laat dit gewelf, als in een hemelbed
dat ons verbergt, onze eerste lente zijn.
