Content

Dit:
sneeuw dwarrelt nooit van je weg
sneeuw dwarrelt altijd op je toe
ik wandel niet
ik vlok
de straat lijkt op een straat uit een boek
wanneer een bromfietser de hoek om tsjokt,
zich daar zadelt, bovenop dit gedicht,
doorheen mijn ademwolkenwoorden snort,
zijn helm net te klein voor zijn gezicht.

Een moment is hij bevroren in mijn tijd,
onzichtbaar als een duin in winter.
Een moment is hij gewichtloos
als een kind dat geen zwaartekracht erkent;
vlokken en vloeken smelten niet samen.
Hij vervlecht zijn stuur en roodbevroren vuisten;
recht zijn rijwiel.
Voor een moment
content.

Brug

Uit duister dwarrelen ijskristallen.
Waar ze vallen, wissen ze
waar we net nog stonden uit.
Voor mij spreidt het laken zich,
krakend tapijt, neergelegd zonder geluid,
als onhoorbaar neergeschreven woorden.
Het is een vluchtige brug, die van ondiepe sporen,
er zit haast in haar onherroepelijk smelten.
Als ik mijn handen reik, verdwijnt de sneeuw,
als een lege belofte,
nog voor ik je stem weer hoorde.

Dwarrelen

Vanwaar ik zit, zie ik geen lucht,
maar sneeuw dwarrelt langs het raam,
als op notenbalken,
te licht om te landen.

En op net diezelfde wijs,
van links naar rechts,
zingt Bear’s Den liedjes door mijn hoofd,
dwarrelend:
“My beautiful crow,
all those black feathers
perched deep in my soul
won’t let me let you go.”

Hoe snel het winter werd.
Dus probeer ik dat:
dwarrelen.