Wees mijn weesgedicht.
Wees mijn
aangezicht
als ik naar wolken kijk.
Wees mijn
dageraad.
Wees mijn predikaat.
Wees mijn hemel
binnen handbereik.
Wees mijn honingbij.
Wees mijn ware
klei.
Wees de glimlach
na mijn winterslaap.
Wees mijn nachtlampjesroman.
Wees mijn laatste
toekomstplan.
Wees het bos waar
ik verhalen raap.
Wees mijn droomverblijf.
Wees mijn gewillig lijf.
Wees mijn stroopwafelgeluk.
Wees mijn eerste nacht.
Wees mijn woordenpracht.
Wees mijn ontbrekend puzzelstuk.
Ik heb oren zoals jij een stem hebt:
voor elkaar.
Zo zijn wij
gekluisterd.
Jij fluistert, ik
luister;
zo vind jij
toegang daar,
langsheen benige
schalen,
balorige schelpen,
waarin ’t ruisen van
zeeën oneindig herhaalt,
waarin elk
verhaal ooit beginnen kon,
waarin ook elke
liefde en elke leugen begon.
Jij fluistert, ik luister;
je stem zit in
mijn handen die,
als een fuik,
jouw woorden naar
mijn netten leiden, als vissen,
want ik wil me
niet vergissen:
Pas als ik je nooit meer horen kan,
zal ik je kunnen
missen.
Ik start
ik schrijf
jij stopt
je naakte handen
in
de naakte zakken
van
je uitgeklede
lijf
je wacht
ik weet geen
blijf
met al mijn
aangeklede woorden
verspreid over de
slaapkamervloer
je lacht
ik verroer
geen voet
aan de verzen
of de vinnen op
je rug
jij vraagt
kom je nog
en dus kom ik
veel te vlug
jij fluistert
is dit liefde want
als jij mij schrijft
schrijf ik je
vast terug.