Vin

Ik start
ik schrijf
jij stopt
je naakte handen in
de naakte zakken van
je uitgeklede lijf
je wacht
ik weet geen blijf
met al mijn aangeklede woorden
verspreid over de slaapkamervloer
je lacht
ik verroer
geen voet
aan de verzen
of de vinnen op je rug
jij vraagt
kom je nog
en dus kom ik
veel te vlug
jij fluistert
is dit liefde want
als jij mij schrijft
schrijf ik je vast terug.

 

Natuur

Ik wacht in wijzerzin en tel de tikken
van alles wat ongrijpbaar is.
Onze Babylonische genese,
de weg van herinnering naar hypothese,
het stroomt ongeduldig
door mijn aders
door mijn ganzenveer;
het ligt in onze natuur:
het wentelen en omwentelen,
kijk daar is de lente weer.
Regen die lettergrepen giet,
de vos, met de neus in het ochtendrijm, niet langer
zijn wintersporen ziet.