Zoals voorspeld stormweer waarin
kleine stukjes hemels plensen en mensen
dansen met speelse regenschermen,
en wij die daarnaar kijken en zonder woorden in gesprek
proberen, zomaar op een bliksemdonderdag
het springtij in te dijken.
Zoals dat slokje wijn dat verdwijnt
in de dromen in je ogen,
in de charme van een oudlederen canapé.
Daar zetelen wij,
geborgen in één zonnestraal,
die onhandig binnen struikelde, dwars doorheen het glas
van het oude theatercafé.
De nachten verglijden
in elkaar, ononderbroken,
met maanlicht gespiegeld op het glooien van golven,
als onbereikbare
baken voor de onzichtbare diepte
waarin zij ooit met naïef gesloten ogen doken.
Stuurloos drijvend op een zelfgebouwd vlot van woorden,
dat geen twee zielen dragen kon. Overgeleverd aan dromen,
in slaap vastklampend aan wat hem drijvend houdt:
beklijvende verzen die hij vanuit het bodemloze verleden nog hoorde.
Nu de storm haar zingende sirenen niet langer overstemt,
moet de drenkeling van liefde bekopen
wat ooit zijn driest verdronken hart binnen sloop.
De echo van
haar warmte kleeft als een doorweekt hemd
aan zijn huid, bloedstollend koel, gevangen tussen de knopen
van zijn schielijk samengebonden hoop.