Zoals een oud verhaal begint,
amper hoorbaar,
in waternevels,
in schimmen
als op een leeg
geslagen schrijfmachinelint,
zo beklimmen wij de
berg
tot de bron.
Hoe meer woorden wij zwijgend in ons dragen,
hoe langer de
tocht, hoe korter de dagen,
hoe meer horizontijd
wij dreigen te verspelen:
elk ongeschreven verhaal
is een nieuw leven
dat wij samen
kunnen delen.
Haar ogen van helderblauw
engelendauw,
glinsteren als het zonlicht van
Heliopolis,
eeuwenoud,
op Nijlwater
dat ontspringt uit een bron van
oneindig goud.
Ik ontvouw,
als vleugels van gloeiend gulden gensters,
vanuit het nardus en balsemhout
van vijfhonderd jaar verleden dat in
donkere assen, als uit een
pottenbakkersoven, kleur
aan de lijn op mijn arm zal geven.
Er is leven en herleven,
als een opgaande zon,
in jouw ogenblik, waar onze vingers zich verweven.