In schuchter gekrompen kleuren schilder ik
een stil leven met
oorverdovende woorden die jij niet meer spreekt.
In clair-obscur
de door gestokte adem verlamde klanken die neervielen op mijn tong.
Ik ontzie mij niet.
Jij verdriet me.
Ik buig de tijd;
vandaag ontwaakt gisteren
ontwaakt morgen
opnieuw.
Verf droogt sterfbedlangzaam.
Zelfportretleven vertekent zich
als je nooit
voor de spiegel
bent
gaan
staan.
