Rijm op de Daken

De winter schildert het woord winter 
meedogenloos
overheen onze leizwarte daken;
in waarschijn en in spiegels
waarin wij als schaduwen verdwijnen.
Ik word bewogen
zonder het licht te raken.
Je schaakt me doorheen dag en nacht,
als over ijs, 
als over een dambord van inslapen en weer ontwaken.

Ons huis verraadt met schoorstenen adem
waar armen armen verwarmen.
Het legt een melkweg op de nacht
en zacht, als laatste woorden van
een oude dichter, fluistert het
rijm op onze daken